پشت صحنه

آقا به سر جدتان باورمان نمی‌شد که اصلا کسی هم گذارش به گذر این پشت صحنه بخورد.
البت آن موقع‌ها که صد روزه‌گی رادیو بود، دوستان نه تنها هر از گاه خطی می‌نوشتند و سایۀ دستی در اینجا می‌گذاشتند بلکه لابلای برنامه‌های صد روزه‌گی دم به دم تو بوق هم می‌کردند که: ایهاالناس چه نشسته‌اید عاطل و باطل رو به صحنه؟ بروید «پشت صحنه» را ببینید که چه خبرهاست آنجا!
ما خودمان هم آقا از شما چه پنهان فریب همین تو بوق کردن‌ها را خوردیم آمدیم اینجا و دور از جانتان ماندیم تو گل!
راستش الان مدتی‌ست این پشت صحنه، شده است مصداق ضرب‌المثل علی مانده و حوضش! گاهی دور از جان شما شک برمان می‌دارد مبادا مالیخولیا شده باشیم با این یاوه‌ها که پشت هم ریسه کرده‌ایم و همینطور با خودمان واگویه می‌کنیم.
ولی خب بحمدالله انگار این فکر و خیالات ما هم مثل حرف‌هایمان اس و اساسی نداشته است و دیدیم بنده خدایی آمده زیر عریضۀ قبلی‌مان ـ شاید هم به طمعه جایزه ـ دو فقره راه حل نوشته و رفته.
ما که از همان اول عقل و سوادمان به این چیزها قد نمی‌داد. برداشتیم این دو راه حل را بردیم پیش هم‌ولایتی‌مان بلکه او چیزی سر در بیاورد ما را هم حالی کند.
آقا شما باید این هم‌ولایتی ما را وقت تفسیر و توضیح ببینید. افلاطون دوران است به جان شما!
راه‌حل نامه را که خواند. سرش را بالا آورد و در سه کلام چکیدۀ سیر و سلوک فکری ذهنی‌اش را در کرد که البت ما مثل همیشه مقادیر زیادی از آن‌ها را دستگیرمان نشد.
یکی گفت: اینکه نوشته‌اند سر فلوت مربوطه را ببُرید! مگر چند بار سر یک فلوت را می‌بُرند؟ همان یک‌بار که بُریده‌اند و به فرمایش شاعر از نفیرش، هم مرد و هم زن نالیده‌اند کافی نیست؟
و دیگر گفت: اینکه می‌گویند پارچه‌ای بیابید و به خیاط دهید تا جیب درست کند، گیرم پارچه را بیابیدی! خیاط را چه می‌کُنی که خود به کوزه افتاده.
ما جسارت کردیم پرسیدیم: با این‌حساب ما باید چه کنیم؟
گفت: مگر ندیدی آن ته نوشته‌اند خداوند با ماست‌مال کنندگان است. برو جای تهیه برنامه، یک «ماست‌بندی» راه بنداز. بده به خط خوش نستعلیق هم بنویسند «خدا با ماست» بزن بالای دکانت. . .!

راستش آقا البته ایشان صاحب کمالات و عالم به امور هستند. ما جرئت نکردیم چیزی اضافه بگوییم. ولی آقا دروغ چرا؟ ما شنیده‌ایم آنچه که بُریده‌اند فلوت نبوده و گویا نی بوده است. بعد هم از نیستان بُریده‌اند و آن‌هم نه از سرش که از ته‌اش بُریده شده و آن نفیر و ناله هم که شاعر فرموده لابد از بابت همین از بیخ بُریدن آن بوده.
گفتیم حالا اگر این را بگوییم ممکن است بر بخورد به ایشان و بگویند: بی‌سوات! فرق چندانی ندارد. نی و فلوت از یک خانواده هستند و بهر حال که سر آن از جیب آدم می‌زند بیرون.
. . .

آقا راستش نمی‌دانم شما هم به خاطر دارید یا نه؟
دروغ چرا؟ ما که سن‌مان مثل عقل‌مان به آنجاها نمی‌رسد، ولی اینطور که هم‌ولایتی ما تعریف می‌کرد پنداری قدیم ندیم‌ها در رادیول، مسابقه‌ای برنامه‌ای بوده به اسم بیست سوالی.
اینطور که می‌گویند از قرار اسم کسی، چیزی یا جایی را در نظر می‌گرفته‌اند و آن بنده خدایی که آمده برنده شود با بیست سوال باید جواب درست را می‌گفته و جایزه را می‌گرفته می‌رفته پی کارش.
ما خودمان البت نشنیده‌ایم، ولی این هم‌ولایتی ما می‌گوید به دو گوش خودش شنیده در یکی از این مسابقات، آن بنده خدا بعد از اینکه کلی سوال کرده: جامد است؟ منقول است؟ در ضمن پرسیده: در جیب هم جا می‌گیرد؟
مجری برنامه گفته: بله جا می‌گیرد ولی سرش می‌زند بیرون!
آقا ببخشید! بلانسبت شما که می‌شنوید، گویا سوال مسابقه «فلوت» بوده که کمی دراز است و حکما سرش از جیب آدم می‌زند بیرون!
حالا این که می‌گویم، نقل ماست و آنچه که شما زمانی با اچ دی ال زرد قناری برایمان فرستادید. برنامه‌های بازپخشی را می‌گویم آقا که قرار بود در دورۀ بهاره در برنامه‌ها تخس‌شان کنیم. خاطرتان که هست؟
عرضم به حضور شما آقا که طول و درازی این برنامه‌ها طوری بلند بود که حالا در آخرین هفته از پایان دورۀ بهاره می‌بینیم کمی از سرش مثل آن فلوت که نقلش را کردیم زده بیرون!
یعنی آقا به این سوی چراغ قسم خودمان را کُشتیم که تمامش را در همین دوره جا بدهیم، ولی دور از جناب، حکایت آن گنجشکک اشی‌مشی بود و همان مناری که می‌دانید. باور کنید هر چه کردیم جا نگرفت و نشد.
مانده بودیم چه کنیم؟ چه نکنیم؟ که این هم‌ولایتی ما ـ خدا عمرش بدهد ـ به دادمان رسید. گفت: بردار عریضه‌ای همراه با نقل آن فلوت برای خود آقا بنویس و یک جایزه هم برای اینکه اگر جواب درست داد برایشان در نظر بگیر!
دیدیم آقا مشکل دو تا شد. اول اینکه با سر آن فلوت که زده بیرون چه کنیم؟ و بعد اینکه جایزۀ شما ـ اگر جواب درست دادید ـ چه باشد؟
. . .