پشت صحنه

سلام شنوندگان، ببخشید خوانندگان گرامی؛
بخش نخست اخبار امروز ایران و جهان را از پشت صحنه رادیو زمانه با خبر آمدن سال 2007 و آغاز سال نو میلادی شروع می کنیم.
سپس خبری داریم از نوشتن نخستین پست کاملیا، بعد از دو ماه گذشتن از دعوتش توسط سی توره در پشت صحنه.
اختلاف نظر بین آرش، خبرنویس رادیو زمانه، و دبیر امروز سایت بر سر نحوه نشستن و برخاستن هواپیما.
و چند خبر دیگر….

خوب اینم از سر خط خبرها که خیلی وقت بود نخونده بودم. دلم تنگ شده بودها! ولی انصافا در تنبلی و پشت گوش اندازی برای نوشتن وبلاگ شاهکارم! 
اما مستقیم میرم سر خبر آخر. آقا یه سوال؟ هواپیما زمان فرود، سرش رو به پایین است یا بالا؟!
امروز این آقا آرش رادیو، خبر اول در آورده بود و کلی پیغام به من که :”بدو بدو، عکس بذار تا داغه و از دهن نیافتاده!” لینک عکس هم فرستاده بود که یه هواپیما رو در حال take off نشون می داد! من اومدم خبر رو خوندم، دیدم عنوان نوشته: “فرود اضطراری برای صدام”. اولش تو دلم یه کوچولو بهش بد و بیراه گفتم که این چه عکسیه! اما بعد خندم گرفت و تصمیم گرفتم که عکس رو مونتاژ کنم. حالا ببینید تفاوت عکسها رو:

پیش از مونتاژ:

پس از مونتاژ:

حالا تصور کنید که من دو تا عکس رو، یکی برای صفحه اول یکی رو هم برای صفحه داخلی خبر مونتاژ کردم و گذاشتم، بعد از 3 ساعت آرش سر و کلش پیدا شده و میگه: “کاملیا، من به این نتیجه رسیدم که عکسی که برات فرستاده بودم درست بوده و این مونتاژ تو یعنی هواپیما داره سقوط می کنه!” (البته شایان ذکر است که اینجانب از نقل باقی ادله ایشان به دلایل کاملا اخلاقی معذورم!)(همراه لبخند)

خلاصه، اینجا بود که پس  از کلی یقه و یقه کشی و البته ریسه رفتن بنده از خنده(شعر شد) در پشت کامپیوتر، ما به هیچ نتیجه ای نرسیدیم و این سوال همچنان باقی ماند که: «هواپیما زمان فرود، سرش رو به پایین است یا بالا؟!»

حالا نه جدا؟!

وقتی که پرویز جاهد اسم کتابش رو گذاشت “نوشتن با دوربین” خیلی ها فکر کردن که یک اسم شاعرانه است اما در واقع این یک تکنیک عکاسی است !!! مثل همین عکس که در یادبود حسن شکیبا با همین تکنیک گرفته شده است !!! از شما چه پنهان که تکنیک بسیار سختی است. صد هزارمرتبه شکر که اسم حسن شکیبا “آرداشس بُنداهشنگزیان” نبود.

فکر  کنم بد  نباشه این قاعده بازی زمستانی رو اینجا هم بیاریم! اینکه از کارهای ممنوعی  بگیم  که تا حالا نگفتیم !اما  قانونش اینه که همه اش رادیو زمانه ای باشه . رئیس جان هم قول داده این بخش رو کلا نخونه !

خودم شروع می کنم:

پنجشنبه ها طبق یک رسم و قرارداد سنگین مالی برنامه هامون با نیم ساعت وقت بیشترپخش می شه.اما اولین پنجشنبه ای که خرمگس در زندگی اش تهیه کننده زمانه شد؛ با وجود اعلام این موضوع که برنامه ها امشب هم با وقت اضافه پخش می شه،راس ساعت همیشگی تموم شد.

هی من مونده بودم که چرا شه و خرمگس دارن خودشون رو می کشن برای اینکه وقت برنامه ها کم بشه. اون روز شه ادیت و سانسور واقعی رو تجربه کرد.کلی از موسیقی  اول و آخر برنامه ها رو کوتاه کرد و کلی از سلام و احوالپرسی ها زد  تا بتونه برنامه ها رو در دو ساعت معمول جا بده.

 تازه؛من هی می گفتم وای…بچه ها ..امشب هم باید تا نصفه شب  توی سوراخ باشیم و اونا هی همراهی می کردن باهام. کلی موسیقی زیر خاکی هم به رسم خودم گلچین کردم که حتی سی ثانیه هم وقت نشد از اون ها چیزی پخش بشه!

همه این ها به کنار ! وقتی خدافظی کردم به ساعت نگاه کردم.دیدم هنوز وقت هست اما چرا برنامه ها طبق دستور روزانه  تموم شد؟

بعد دیدم شه و بروبکس رفتن مراسم سیگارکشی و چند دقیقه بعد فهمیدم که ای وای…. خاک بر سر شدیم. اما همون جا با شه و کمک خلبان سوگند سرخپوستی خوردیم که به میمنت اولین روز کاری خرمگس و به خاطر  حفظ جان خود به رئیس چیزی نگوییم.

 و نگفتیم..وهمه اش تقصیر این برنامه روز اول زمستانی است که توی وبلاگ ها راه افتاده..ومن هیچ کاره ام …

و حالا از شه و مادام میم دعوت می کنم اعترافاتشان را در حد چند جمله زمانه ای،ابراز فرمایند.

این بود چیزی که تا امروز در دلم قلنبه شده بود و داشت خفه ام می کرد…. این در حالی است که می دونم همه شما از این رازها دارین !؟

این روزها که افراد رادیو هر کدام به یک دلیل  در حال تغییر مکان هستند اون جمله شریعتی یادم میاد که میگه “آنان که رفتند کاری حسینی کردند و آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند و گرنه یزیدی اند”. فعلا ساختمان رادیو شبیه هیئت زینبیون است و سخت ترین کار  پیدا کردن یزیدی های رادیو زمانه است .

این عکس هیچ توضیحی ندارد بجز صد روز گذر زمان در رادیو زمانه . حالا همه چی به کنار اون صندلی پلاستیکی نارنجی منو کشته! که صد روزه در رادیو ایفای نقش میکنه. البته روزهای اول صندلی مجری!! بود ولی الان کنار سماور در آشپزخانه داره ایفای نقش میکنه.

این ضرب المثل میخواد بگه که اگر صد شد قبلش نود بوده، قبلش هشتاد و همینطوری تا …… راستی چرا کسی اون لپ تاپ بیچاره رو گل نبست که ازش تشکر بشه . حداقل از آزاده که بیشتر زحمت کشید .  اگر خواستین موزه رادیو زمانه راه بندازین چند تا چیز باید توش باشه . یکعدد لپ تاپ ، یک عدد میکروفن یقه ای ، یکعدد صندلی پلاستیکی .

فقط محض پایین کشیدن سوپراستار، از نارنجی پاییز تهران لذت ببرید!

بچه صد روزه شد… یعنی سه ماه و ده روز!

و من فقط از دور دارم صدای این نوزاد جیگر رو می شنوم.درست روزی که عاشق کار کردن و برنامه ساختن برای اون بودم.

خرمگس…سنگ تموم گذاشتی… این دختره پشت بومی هم عجب دلی می بره صداش وقتی جای سوپراستار حرف می زنه!

عاشق شه شدم وقتی درباره برنامه موسیقی ملل اونقدر مادرانه حرف می زنه.

و دیوونه اون تیکه آواز خونی دو نفره شدم با ضدحال نیم فاصله… وقتش رو بیشتر کنین این صد روزگی رو..

سی توره رو یادتون نرفته؟

عاشقتونم بچه ها…

آقا این از آدینه تا آدینه با ورزش چه اسم خزیه شما گذاشتید روی این برنامه ورزشی؟ آدم احساس می کنه در عصر  مرحوم مصباح زاده زندگی می کنه.

دست کم به اندازه جواد آقای خیابانی تخیل به خرج بدید در این امور!

بعدشم آخه در دور و زمونه ای که همین الان رئال گل می زنه صفحه رو رفرش کنی نتیجه تازه رو می بینی اصلا واسه چی یه برنامه هفتگی برای شرح وقایع ورزشی هفته ساخته می شه؟ اونم در یک رادیوی آنلاین؟

خدا وکیلی شما این قدر منو حرص می دید که وقتی برگشتم یا کچل شدم یا موهام سفید شدن!

حال می کنین ولی شما این قدر آنلاین غر می زنما!؟

صدای زمانه را در شیکاگو می شنوم.برای اولین بار خارج از استودیو و حتی محل تولید !

 با اعتماد به نفس و خوشحالی توضیح می دهم که این صدای خرمگسمان هست.کسی که صدایش را دوست دارم.امروز باید روز تعطیلش باشد اما شاید به جای من آمده و کلی هم فحش نثارم کرده.بعدی را هم معرفی می کنم که شکیباست و  مثل همیشه یک عصای بلند را قورت داده و حرف می زند.همان زمان داریوش اعلام می کند که برنامه نیم ساعته موسیقی محلی آن هم سیستان و بلوچستان است. فریادم بلند می شود.باید قسمت چهارم یا پنجم باشد که اعصاب ملت را با صداهای یک دست و مونوتن بازی می دهد.

هنوز می خواهم آبروداری کنم که ای بابا…موسیقی محلی ایران را باید همین جاها ..توی این آمریکای خراب شده هم شناخت که حدسم درست از آب در می آید. صدا از یک بوق می آید..شایدهم با بوق همراه می شود.جیغ ام بلند می شود که آییییییی..کمک خلبان باید همان قلنج شکن باشد … صدا همانطور از بوق می آید… عین موشی که در تله مانده و دست و پا می زند…و حدسم درست است… خرمگس ضمن اعلام اشکال فنی می گوید کمک خلبانمان در تکاپوست…

همه چیز جلوی چشمم هست..آدم ها را می بینم که می دوند..رندر می کنند..صدا روی دلت اتاق بغلی درست می شود و احتمالا دلت لعنتی استودیو نمی خواندش…همه لحظات را می بینم …از اینجا.. اما… آبرویم رفته…برنامه به کنار…مشکل فنی هنوز حل نشده..

آییییییی..دیگه من باشم که در یک قاره دپگر دلم هوای شنیدن صدای شما را بکند نامردها که آبرویم را بردید..

تو را خدا به این بچه مطربی که مدام دلش برای مامانش تنگ است بگویید این برنامه سریالی سیستان را به سرانجام برساند..مخلصش هم هستیم .خودم برایش مراسم زار رااز اول بازی می کنم تا نتیجه تحقیقات رفیقش عملیاتی شود !

جای سوپر استار خالی. الان نشسته تو طیاره به طرف فرنگ و داره سره مهماندارا جیغ می زنه که چرا نمی ذارن بره تو اتاق کنترل. آخ خدا این جیغاش هم به جون می خریم اگه برگرده .

ایشاالله میم نون هم همین روزها از میدان هوایی می رسه و یک دست کله پاچه و نون سنگگک خش خاشی برامون می یاره.

هر چی هست زیر سر این سوپر استار و سی تاره ست که پای منو به این پشت صحنه باز کردن. اگر این سرتق بازیهای سوپر استارو الطاف خودش و سی تا ره نبود همون جلو صحنه در امان بودم.  هر دو ریخته بودن رو سرم و تو سره کامپیوتر می زدن تا رام بشه وگرنه من که از خیرش گذشته بودم. مخصوصا که این آقا هلندییه که امروز تو اتاقها میچرخه و هیچکس نمی دونه این چرا امروز اینجا می چرخه و منو یاده مامورهای مالیاتی می اندازه،  اومده تو اتاق می گه تو هنوز اینجایی!!!

 شما هم که به نظر می یاد همینطور !!

سیتوره عزیز من از زمان اون سایت مرحوم هی می گفتم این لینکا چرا همرنگ متنه و شما هی می گفتید درست می شه و هنوز نشده! به شورای امنیت در این زمینه شکایت کنم که قطعنامه علیه ات صادر کنند؟ که سر و کارت به گوانتانامو بیفته؟ که دموکراسی آمریکایی برات صادر کنند؟ بگم سوپراستار یه  کم غر بزنه حال کنی؟ هی میگن انتقاد کنید جایزه بگیرید اونوخ با انتقاد دلسوزانه من این طوری برخورد میشه! 

تعطیلات کریسمس رو آدم بره آمریکا پیش خونواده…حالشو می بره…

ولی بدی اش اینه که رادیو می شه مردونه..فکر کن خبرخون مرد…تهیه کننده مرد…خیر رون مرد… و مجری …وای اونو که مخلصیم… ولی باز هم مرد ! آی…صدای زنانه رادیو زمانه..یادت به خیر…

اینو بی خیال..مهم اینه که تعداد پست هام از سی توره زد بالا … شکر…

مخلصیم !

1- نیکان باید درک کنه که چه چیزی باعث می شه بین یک میلیون برنامه – تاکید می کنم یک میلیون تا – فقط برای کلاغستون مشکل پیش بیاد ؟این یعنی چه؟

یعنی اینکه جیگر! ما مخلص کلاغ هات هستیم اما اول باید این کلاغ ها مشکلاتشون رو با کمک خلبانمون حل کنن.این قلنج شکن با برنامه های تو مشکل داره و از هر کاری برای ضایع کردنت استفاده می کنه.اگه اینطوری نیست پس چرا روزهای دیگه (منظورم در نبود این استاد پرواز) هیچ مشکلی برای کلاغ هات پیش نمی یاد؟

پس داداش نارنجی گنده کانادایی من! بی زحمت هر چی حرف در مورد تصادفی بودن ماجرا و اینکه دست خودشون نبوده که برنامه دیروزت رو پخش کردن و اینا… رو ندیده بگیر…این مزخرفات رو هم فراموش کن که چون حساسی این اتفاق ها برات می افته..اینا گول زنکه !

2- این داداش خرمگس سبز چشممون بدجوری بدوخوش شانسی می یاره.موبایل ما رو که زدن هیچ جیگری ما رو در پروژه های مربوط به رد لایت و قهوه خونه های آمستردامی یاری نداد…ای خدا…آدم خوش تیپ باشه…برنامه سازی براش آب خوردنه!

تفاوت شه با کمک خلبان قلنج شکنمون موقع رفتن توی سوراخ چند چیزه؛

اول اینکه با شه می شه وقتی خبرخون داره گلوش رو پاره می کنه ،تمرین کرد و آماده شد برای مسابقات بین المللی قهرمانی شکلک درآوردن.

اما با قلنج شکن که باشی..هی باید براش روی کاغذ بنویسی که بی خیال موسیقی مورد علاقه اش بشه و اصلا دست به لیست موسیقی زیرخاکی که چیده شده،نزنه.وگرنه از هر فرصتی برای ابرازعشق اش به شهرام صولتی وابرام تاتلیس استفاده می کنه.

دومین تفاهم من با شه موقعیه که درست زمانی که  به شدت به مهندس صدا بودن خودش ایمان داره ، تمرین خط فارسی می کنه..باور کنید تمرین می کنه که چطور ”س”"ص”"ع” رو با نستعلیق زیباتر بنویسه. کاری که من سال هاست آرزوداشتم ، صبرم را از انتقادها به دستخط پزشکانه ام از دست می دادم تا به سمتش هجوم بیارم.

اما شه واقعا با اطمینان از این موضوع که کارش در نوشتن درسته ،می ره سراغ آرایش کلمه ها. این نیروی غریب به من انرژی می ده.مخصوصا وقتی خبرخون داره دست و پا می زنه تا به جدیت اخبار اضافه کنه !

این جمله ی نغز، شاه کلید صحبتهای میم نون در ماه های پیش بود که بدون چتر در زیر باران پائیزی آمستردام قدم میزد. اما کجاست تا بیاد و ببینه که این روزها در زیر بارانهای سیل آسا حتی آدمهای “تخته سه لائی ” هم زنگ میزنند چه برسه به آدمهای آهنی . این روزها عموما بوی نا گرفته ایم با طعم کیبرد .

نمی دونم موضوع چیه؟بعضی شب ها به نوشته توی دستم نگاه می کنم و چیزی که پشت میکروفن می خونم ،یه چیز من در آوردیه که خودم خنده ام می گیره.کلمه ها رو نمی بینم وچنان جمله سازی درست و حسابی می کنم که کمک خلبان ها هم با تعجب نگاهم می کنن.  این رو یه زمانی “شه” گفته بود و کلی بهش خندیده بودم.اینکه وقتی برنامه موسیقی ملل رو زنده اجرا می کنه،متن را می بینه اما نمی خونه!

امشب دیگه محشر بودم… با یه لیوان پر سرکه ! برای جلوگیری از پیشرفت حالت تهوع،معده ای خالی و خستگی از مصاحبه ای که 7 صبح وادارم کرده بود بیدار شم.

تپق های امشبم به کنار… موفق شدم در یک حرکت زیرکانه،جلوی شکیبا روبگیرم تا موقع خبرخوندن اشتباهی لیوان سرکه منو، به جای آب بالا نکشه! خدا خیلی دوستش داره به خدا!

راستی..شکیبا جان..اون دوست بلازی هست عزیزم..نه دوست(رفیقش)… ببخش..که زدم زیر خنده بین اخبار!

بچه‌ها! بیایید با هم صادق باشیم. من الان دارم سعی می‌کنم همین کار را انجام دهم. پس اول ای میل می‌زنم به شکیبا که حالم خوب نیست. ای‌میل رییس را که …نه… حرفش را نزنید. بعد دوباره سر از زیر لحاف در می‌آورم. یک ساعت بعد که بیدار شدم باتری موبایلم هم تمام شده. زمینه فراهم است. اینترنت هم قطع می‌شود چون دزدی است و طبیعی است که بالاخره یک روز گندش بالا بزند. بعد٬ لوله‌کش می‌آید. اگر شکیبا دقت نظر خوبی داشته باشد قبلا هم یک بار این لوله‌کش آمده بود ولی چون ندارد من یادآوری می‌کنم البته در راستای همان صداقتی که قرار است با هم داشته باشیم. می‌شود ساعت ۱۷. یک نیمرویی درست می‌کنم که شاید کمی وضعیت جسمانی بحرانی را بهتر کند. یواشکی از لای اینترنت قطع شده یک نگاهی می‌اندازم به رادیو زمانه دات کام. دلم شور می‌افتد. اینطوری: «الان بچه‌هایی که دیشب منقودشان کردیم چه می‌گویند؟ وای خاک عالم… یه چیزی می نویسند برامون…».

بلند می‌شوم مثل بچه آدم می‌آیم پشت میزم. فوق فوقش با یک ساعت تاخیری که به پای این نقشه شوم ریختم و عمل نکرد. اول یکی دو تا لگد به دوچرخه‌ام می‌زنم. گاهی هم ولش می‌کنم و با اتوبوس می‌آیم. البته خدا از ته دلم خبر دارد که سه تا فحش (دست کم سه تا)‌ نثار بلیت‌گیر می‌کنم. بعد که رسیدم دو تا مشت به کی‌بورد کامپیوتر. این بیچاره هم باز روشن می‌شود. (اینجاست که گاهی دستم می‌لرزد و آب پرتقالی که برای دادن روحیه به خودم خریدم می‌ریزد روی کی‌بورد و بعدها دست سی‌توره به آن می‌چسبد و در رشته ورزشی غر زدن در ثانیه٬ رکوردم را می‌زند) سپس٬ سر مطالب الف.ر یک فریادی می‌کشم از ته دل (اینجا کاملا حق با من است٬ شوخی هم نمی‌کنم). بعد نوبت اینه که چرا در گنجه بازه؟ نه خداییش٬ چرا دم خر درازه؟

دیدید؟ حالا فهمیدید چرا غر در ثانیه‌ام تصاعدی بالاست؟!